1. Adik na ako sa KPOP. In fact, kung pagsasama-samahin ang lahat ng mga nagastos ko sa hilig kong ito, makakabili na ako ng kotse.

and…

2. Promoted na ako. Thank you, Lord.

‘Yun lang naman. Nalaman ko na naman ang password ng blog na ito.

Ayoko na sanang magsulat, pero kapag nasa mood ako, malay niyo, makadalaw ulit ako.

Sa tagal kong hindi nagsusulat, I doubt kung may makakabasa pa nito.

At… kailangan ko na ulit magpraktis.

Showtype, almost three months old, pure breed, female for 3k.

Offer valid until Jan. 11.

For inquiries, please text me or email me at aileenrae@gmail.com.

Click here for more info.

Thanks.

Nasaan na kayo? ‘Yung mga nangakong dadalawin ako sa aking bagong tahanan?

Ang hirap mag-ayos ng lilipatan… kinarir ko rin para naman hindi nakakahiya sa inyo…

At ngayon, totoo na talaga ito.

PAKIPALITAN NA PO ANG LINK KO SA INYONG BLOG.

Salamat!

…at pumunta rito:

Nakapag-lipat bahay na ako.

Ngayon lang ako pinimple sa kakakalikot ng laptop ko… hopefully, mas maging maganda ang mundo ko rito… salamat sa mga naligaw… inaasahan ko na dadalawin niyo pa rin ako.

Pakibago na po ang mga link ninyo sa akin sa: http://angpinayblogkaster.nilagangitblog.com

Goodbye, BOTD… *hikbi*

“Dati” kasi wala namang pagkakataon para palaguin ko ang nararamdaman ko sa kanya… tsambahan lang kung magkita kami nun.

Alas onse pasado na ng gabi ‘yun nang makita ko siya sa may labas ng gate ng opisina namin.

Malayo pa lang nakangiti na ako.

Confident ako nung gabing ‘yun na maganda ako.

Must be the shirt… or maybe my hair.

O baka naman dahil nakatulog ako ng maayos kaya medyo nabanat ang balat ko sa mukha.

Nung malapit na ako sa kanya, napangiti siya.

Naka-earphones ako at sumisigaw si Adam Levine sa tenga ko.

Hinawakan niya ang kanang kamay ko.

Tinanggal ng kaliwang kamay ko ‘yung earphones ko sa kanang tenga.

“Sorry?” pa-cute ang boses ko.

“Pauwi ka pa lang?” ulit niya.

“Oo.” Pasimpleng tawa sabay kalas sa aming pagdadaop-palad.

Pagkatamis-tamis ng ngiti ko habang unti-unting nilulunod ng boses ni Adam Levine ang tunog ng mga sasakyan sa EDSA.

Gusto ko nga lang batukan ang sarili ko kasi bigla akong kumalas.

Siguro kung tinagal-tagalan ko pa ang usapan habang magka-holding hands kami sa kalsada eh malamang, may bago na naman akong inaabangang text tuwing gabi.

***

Pero siyempre, depende pa rin ‘yun kung trip pa niyang makipag-ugnayan sa akin.

At bakit naman hindi?

Ako na ‘yun eh. Ano pa ang hahanapin niya?

***

Buti na lang, walang ibang taong nakakakita sa akin.

Kanina pa kasi ako kumukuyakoy.

Bakit naman ganun?

Kung kelan kailangan ko nang matulog, dun ako hindi inaantok…

Pero kapag kailangan ko namang magising, dun naman ako nakakatulog.

Apat na oras na lang, kailangan ko nang pumasok.

Panigurado, mamaya ako lulugu-lugo.

Kasi naman, kahapon pa ako nang umaga nagsusulat ng script.

…at ang aga naman ng shoot ko mamaya.

***

Hindi talaga ako morning person.

At oo, kailangan kong magkaroon ng disiplina sa katawan.

***

Siyanga pala, malapit na akong maglipat ng bahay.

Totoo na ito.

Nabayaran ko na ‘yung “lote” eh.

Mas masaya ‘yun kasi apartment.

Marami akong ka-share.

***

Hindi ko kayo mami-miss.

Kasi dadalawin niyo pa rin ako.

Di ba? Di ba?

Wala pa ‘yung case study namin kaya dumiretso muna ako sa CR… habang ang crew ko eh naghahanap ng matinong pagpupuwestuhan ng camera namin.

De-aircon sa loob nung bar, pero malagkit at maalinsangan ang dampi ng hangin sa balat. Masakit din sa ilong ‘yung pinaghalu-halong amoy ng hininga, alak at yosi.

Pagkalabas ko ng banyo, parang obstacle course ‘yung daraanan pabalik dun sa main entrance.

Siksikan ang tao. Kung manyak ka, malamang eh mag-eenjoy ka sa lahat ng bukol na hahagod sa katawan mo.

Nakatulong siguro sa pagluwag ng mundo ko ang paghawi ko ng mga tao sa pamamagitan ng mamasa-masa kong kamay… pero hindi pa ako nakakalayo, nangibabaw ‘yung boses nung baklang komedyante:

“Alam niyo ba na hindi si Ces Drilon ang unang kinidnap sa Mindanao?”

Napalingon ako.

Noon ko lang napansin ‘yung nakasalang sa entablado… stand-up comedian na artista sa kabilang istasyon. Itago na lang natin siya sa pangalang: “Milk Shake”.

Huminto ako.

Tinabihan ko muna ‘yung cameraman ko na na-stranded din sa me daanan.

“Alam niyo ba kung sino ‘yung unang reporter na kinidnap ng Abu Sayaf?”

Nagtanong ang audience. Pati ‘ata ako, nakitanong…

“Si (pangalan ng isang sikat, respetable at multi-awarded pero hindi kapayatan na brodkaster)!”

Tawanan ang mga tao.

Nagkatinginan kami ng cameraman ko.

“Pero hindi siya tinanggap nung mga Muslim… alam niyo kung bakit?”

Galak na galak na nag-“bakit” yung mga nanonood. Tahimik lang kami ng crew ko.

“Bawal daw kasi ang baboy sa mga Muslim!”

Hagalpakan ulit ang audience.

“Tinira si _____ ah.” sabi ng cameraman ko.

Napailing ako.

Nagtinginan ‘yung mga katabi ko sa akin at sa media ID na suot ko.

May lumapit kay Milk Shake. Binulungan siya.

“Ano? Nandito ‘yung Channel 7? Eh tarantado pala ‘yang mga ‘yan eh!”

Aliw na aliw na nag-follow through pa ang bakla sa joke niya. Aliw na aliw ding nagpalakpakan ang mga nakikinig sa kanya.

Pero hindi kami natatawa.

Pagkalipas ng ilang minuto, nagpalit na ng komedyante. Pumunta na rin kami sa backstage para mag-shoot ng aming case studies.

Habang nag-iinterview ako, nagme-make-up sa isang tabi si Milk Shake.

Panakaw-nakaw ang tingin niya sa amin ng crew ko.

Hindi ko siya pinansin. Busy ako sa trabaho.

Nung matapos ang shoot namin sa backstage, nilapitan niya ako.

Milk Shake: “Uy, ‘yung tungkol sa kanina, sorry ha. Alam mo naman dito sa trabaho namin…”

Lenggai: “Ok lang, sus, alam naman ng audience na kahit itapat mo si (brodkaster) sa mukha mo, para kang kulugo. She’s no Vicky Morales, but duh, she is (pangalan ulit nung brodkaster).”

Nag-cheer ‘yung mga baklang nakarinig sa tabi ko.

“Apir!” sabi ko sa assistant cameraman ko.

“Mabuhay kayo, kapuso!” sigaw nung guwardiya sa backstage.

Kumaway ako… sabay irap kay Milk Shake.

…at ang eksenang iyon, kuhang-kuha sa aming camera.

Tameme si Milk Shake.

Pero syempre, dahil naka-media ID ako, hindi ganito ang actual na eksena. That’s just me and my imagination.

Ito ang totoo:

Milk Shake: “Uy, ‘yung tungkol sa kanina, sorry ha. Alam mo naman dito sa trabaho namin…”

Lenggai: “Naku ok lang po. Wala ‘yun.”

Ngiti.

Paglabas namin. Sumalang na si Milk Shake.

Todo-promote dun sa brodkaster. Kesyo mataas daw ang respeto niya kay brodkaster at lagi siyang nanonood ng show nun.

Hindi na masyadong natatawa ‘yung audience, ganun yata ang patakaran sa mga comedy bars, kapag wala nang inaalipusta, nagiging corny na ‘yung joke.

Wala pang thirty minutes, nagkita ulit kami ni Milk Shake sa labas ng bar.

Humingi ulit siya ng dispensa.

Pinatawad ko ulit siya.

Nanonood lang sa isang tabi ‘yung crew ko.

Paalis na kami, humabol pa siya…

“Ay, teka… naka-roll ba kayo?”

Sabay turo sa nakasukbit na camera sa cameraman ko.

Umiling ako.

Lumuwag ang ngiti ni Milk Shake. Alam niyang absuwelto siya dahil wala naman palang ebidensya.

Mainit pa nung mga panahong ‘yun ang away ni Joey de Leon at Pokwang, kung sakaling naka-on cam ‘yung bad joke ni Milk Shake, panigurado, sira ang career niya.

Haller? Knock-knock jokes pa lang ang alam niya, nag-iinterview na ng mga Presidente ‘yung tinitira niyang brodkaster.

Sa sasakyan, pinag-usapan namin ng crew ko ‘yung nangyari.

Hindi na kami virgin pagdating sa kalakaran sa comedy bars. Alam naman natin na kapag mas mapanglait ang hirit, mas hit.

Pero ‘yung murahin mo ‘yung mga taga-kabilang network? Foul ‘yun.

Nagtataka ‘yung mga kasama ko kung bakit hindi ko tinarayan si Milk Shake. Me rason naman ako.

Pero ayokong lumebel.

Isa pa, hindi kako ‘yun ang gawain ng mga nasa programa namin (at habang sinusulat ko ‘tong sentence na ‘to, pakiramdam ko’y tinutubuan na ako ng pakpak at unti-unting nagliliwanag ang aking katauhan).

Humirit ulit ang cameraman ko:

“Sana Lenggai, sinabi mo naka-roll tayo. Para medyo kabahan.”

Napaisip ako.

Tsk, sayang!

“The concert was all about nostalgia for the fans, but for us, it was about closure. It was about moving on.” — B.

Ang daming nangyari sa akin ngayong linggo, masarap sanang manatili run sa euphoria ng pagbabalik-tanaw.

Pero malakas manampal ang tadhana… may mga pangyayaring hahatak sa’yo mula sa alapaap… at pipilitin kang… well, mag-move on.

Kung bakit kasi kinausap pa kita.

Sana nagpa-picture na lang ako sa’yo. Tapos nagpa-autograph.

Malamang eh hanggang ngayon, nagba-blog pa rin ako tungkol sa’yo at sa dating banda mo.

Masakit sa akin ang mga nangyari nitong nakaraang araw dahil unang-una, fan mo ako. Walang fan ang nagnanais ma-bad shot sa iniidolo nila. Pangalawa, bakit ko naman sasadyain ang isang bagay na wala akong kontrol?

Dapat talaga, hindi na ako nagpabibo sa’yo.

Sana pala hinayaan ko na lang na maging one of the nameless and faceless admirers mo ako.

Abot-langit ang paghingi ko ng dispensa sa nangyari, umabot na nga sa puntong inako ko na kasalanan ko ang lahat. Pero hindi ka natinag at minura mo pa ako.

Napapapalatak na lang sa akin ang boss ko dahil sa panibagong gulo na pinasok ko.

Dalawang araw din akong aligaga.

Pakiramdam ko’y unti-unting natutunaw ang teenage memories ko dahil sa nangyari.

Hindi ko inaalis sa iyo ang magalit. May mali naman talaga ako.

At karapatan mo ‘yun.

Pero humingi na ako ng dispensa.

Ang sabi mo sa boss ko, this is between you and me… kung ganun eh bakit kinailangan mo pang ipagkalat sa iba ‘yung hate text mo sa akin?

Mahal ko pa rin ang mga kanta ng dati niyong grupo… napapangiti pa rin ako sa tuwing maaalala ko ‘yung high na naramdaman ko sa tuwing naririnig ko kayong tumutugtog… pupunta pa rin ako sa part two ng concert ninyo… kung magkakaroon pa… itatago ko pa rin ‘yung sandamakmak na mga memorabilia at autograph… pero hanggang dun na nga lang ‘yun.

Kinakailangan kong burahin ang mga entry ko na nagbibigay-pugay sa inyo dahil ang weird na… wala na ‘yung “spark.”

Alam kong hindi kawalan para sa’yo, pero ang pinakamalungkot dito, matapos ang lahat, nagising ako sa katotohanang ordinaryong tao ka lang.

Ordinaryo at wala sa ayos ang ugali mo… dahil dun, hindi na kita kaya pang hangaan.

Hindi ko na maalala kung sino ‘yung sinasabi niyang CS, pero sinagot ko:

“Go0d pm. Subukan po niny0ng itawag sa 9827777, magpac0nnect po kayo sa kapuso foundation. Hindi lang po ako sigurado sa requirements nila, pero puwede po niny0ng ipagtan0ng kung paan0 makakahingi ng fnancial assistance sa kanila. Salamat po.”

Ilang beses na akong nakakatanggap ng ganitong text… kung minsan nga eh may tumatawag pa.

Kung hindi rin lang hassle, magpapalit ako ng number kada-buwan.

Hindi sa nagpapakasuplada ako.

Gustuhin ko man, ang realidad: hindi kami ang tagapagligtas ng mundo.

Hindi namin kakayanin.

Lenggai: Gandang-ganda ako sa bagong music video ng Daughtry.

…parang na-inspire tuloy akong mag-apply sa International Red Cross… o di kaya sa UNICEF.

Analyn: Unahin mo muna rito.

Lenggai: Eh ang hopeless na ng sitwasyon dito eh. Parang mas masarap pang tulungan ‘yung mga nasa african countries.

OT…

Analyn: Alam mo ba, ‘te, malaki ang epekto ng newscast sa thinking ng masa… sabi nga ni Jeno, mas maganda ang newscast sa London… balanse. Di tulad dito… puro bad news.

Lenggai: Bad news? Eh balanced din naman dito ah. Me good news pa rin.

Analyn: Alin? ‘Yung mga nanalo kuno sa Olympics? Eh ni hindi nga Olympic sports ‘yun eh.

Lenggai: Kahit na, good news pa rin ‘yun.

Analyn: Ang loser.

Lenggai: Eh ‘yung kay Michael V., cover siya ng Readers Digest Asia for September.

Analyn: O e ‘yun, good news ‘yun, bukod pa run eh wala na.

Lenggai: Hay naku, kung ganyan ang magiging mentality ng lahat ng Pinoy, eh wala talaga tayong makikitang maganda sa bansa natin. It’s just a matter of seeing the glass as half-empty or half-full…

Katahimikan.

After a few minutes…

Lenggai: Oo nga no… ba’t pa ako titingin sa ibang bansa, eh nandito sa atin ang laban?

Analyn: Whaever…

Lenggai: Puwede ko kayang baguhin ang mundo sa pamamagitan ng pagba-blog?

Analyn: Hay ate, sabi nga ni Hal Santiago… just do your job well. Kasi kung may mababago ka man sa mundo, hindi ikaw, kungdi ‘yung iba tao ang makakaramdam.

Lenggai: ‘Stiigggg… iba-blog ko nga ‘yan!

At tila lumiwanag ang paligid at tinubuan ng pakpak ang jobless kong kapatid.

Sa lahat ng naisip niyang pakulo para bihisan ang Metro… dito ako napanganga.

Bukod sa mahal, wala siyang sense.

Saan ka naman nakakita ng mga pasaway na nasindak sa T-Shirt?

Not unless me kapangyarihang magpabaog ang T-shirt na ‘yan… o di kaya eh mala-blusang itim ang bisa niyan — pero imbes na magmukhang artistahin, magmumukhang burnik ang sinumang magsusuot nito.

And knowing us, Filipinos, magiging “fad” pa ‘yan.

Tapos ‘eto pa, isa raw sa dahilan ni Chairman para sa proyektong ito: para cariño-hin ang mga “kalaban” niya… para hindi naman siya masyadong kamuhian ng tao.

Eh kelan pa siya naging concerned sa iisipin ng iba?

More specifically, sa PAGKAMUHI ng masa sa kanya?

Matagal na silang namumuhi. ‘Yun nga ‘yung trip ko, wala kasi siyang pakialam sa sasabihin ng iba. Kesehodang me masagasaan siya, basta bawal, basta mali, ang solusyon: kamay na bakal.

‘Yun ang kailangang-kailangan ng Pinas eh, disiplina.

Kaso ‘yun nga… T-shirt.

Pustahan, may pangalan niya ‘yan. At ang cute pa ng pagkaka-drowing sa MMDA mascot ha.

Sus. Ang layo pa ng 2010.

Sana sinamahan na rin niya ng wrist band, o di kaya eh sticker… o pamaypay. Ganun naman ang usong giveaways sa kampanya… este… ahm, information dissemination projects di ba?

In fairview, nakatipid din siya dahil pondo ng gobyerno ang gamit niya sa pagpapa-print ng mga MMDA shits… este shirts pala.

Hay, sayang.

Akala ko eh Bayani siya. Ordinaryong pulitiko rin lang pala.