May natanggap akong text:

“mgndng hp0n p0h … aq p0h c ap0lonia aguila n nktira s bldg.6 prdise hghtz t0nd0 manila … nkuha q p0h ang # ne0 ky danny ung pilay n my asawng bulag … my ihhinge p0h sn aq ng 2l0ng s iny0 kc ung kpit bhay nmin d2 ung anak my depteria ns 0spital ala clng pmbili ng gm0t dhil n ngu2ha lan cla ng plaztic at dyryo s divis0ria … sana p0h m2lungan ne0 ang kpitbhay nmin d2 …”

Hindi ko na maalala kung sino ‘yung sinasabi niyang CS, pero sinagot ko:

“Go0d pm. Subukan po niny0ng itawag sa 9827777, magpac0nnect po kayo sa kapuso foundation. Hindi lang po ako sigurado sa requirements nila, pero puwede po niny0ng ipagtan0ng kung paan0 makakahingi ng fnancial assistance sa kanila. Salamat po.”

Ilang beses na akong nakakatanggap ng ganitong text… kung minsan nga eh may tumatawag pa.

Kung hindi rin lang hassle, magpapalit ako ng number kada-buwan.

Hindi sa nagpapakasuplada ako.

Gustuhin ko man, ang realidad: hindi kami ang tagapagligtas ng mundo.

Hindi namin kakayanin.

Habang nanonood ng “What About Now” music video ng Daughtry…

Lenggai: Gandang-ganda ako sa bagong music video ng Daughtry.

…parang na-inspire tuloy akong mag-apply sa International Red Cross… o di kaya sa UNICEF.

Analyn: Unahin mo muna rito.

Lenggai: Eh ang hopeless na ng sitwasyon dito eh. Parang mas masarap pang tulungan ‘yung mga nasa african countries.

OT…

Analyn: Alam mo ba, ‘te, malaki ang epekto ng newscast sa thinking ng masa… sabi nga ni Jeno, mas maganda ang newscast sa London… balanse. Di tulad dito… puro bad news.

Lenggai: Bad news? Eh balanced din naman dito ah. Me good news pa rin.

Analyn: Alin? ‘Yung mga nanalo kuno sa Olympics? Eh ni hindi nga Olympic sports ‘yun eh.

Lenggai: Kahit na, good news pa rin ‘yun.

Analyn: Ang loser.

Lenggai: Eh ‘yung kay Michael V., cover siya ng Readers Digest Asia for September.

Analyn: O e ‘yun, good news ‘yun, bukod pa run eh wala na.

Lenggai: Hay naku, kung ganyan ang magiging mentality ng lahat ng Pinoy, eh wala talaga tayong makikitang maganda sa bansa natin. It’s just a matter of seeing the glass as half-empty or half-full…

Katahimikan.

After a few minutes…

Lenggai: Oo nga no… ba’t pa ako titingin sa ibang bansa, eh nandito sa atin ang laban?

Analyn: Whaever…

Lenggai: Puwede ko kayang baguhin ang mundo sa pamamagitan ng pagba-blog?

Analyn: Hay ate, sabi nga ni Hal Santiago… just do your job well. Kasi kung may mababago ka man sa mundo, hindi ikaw, kungdi ‘yung iba tao ang makakaramdam.

Lenggai: ‘Stiigggg… iba-blog ko nga ‘yan!

At tila lumiwanag ang paligid at tinubuan ng pakpak ang jobless kong kapatid.

May bagong solusyon si Chairman Bayani Fernando para magapi ang mga pasaway sa lansangan: MMDA T-Shirts.

Sa lahat ng naisip niyang pakulo para bihisan ang Metro… dito ako napanganga.

Bukod sa mahal, wala siyang sense.

Saan ka naman nakakita ng mga pasaway na nasindak sa T-Shirt?

Not unless me kapangyarihang magpabaog ang T-shirt na ‘yan… o di kaya eh mala-blusang itim ang bisa niyan — pero imbes na magmukhang artistahin, magmumukhang burnik ang sinumang magsusuot nito.

And knowing us, Filipinos, magiging “fad” pa ‘yan.

Tapos ‘eto pa, isa raw sa dahilan ni Chairman para sa proyektong ito: para cariño-hin ang mga “kalaban” niya… para hindi naman siya masyadong kamuhian ng tao.

Eh kelan pa siya naging concerned sa iisipin ng iba?

More specifically, sa PAGKAMUHI ng masa sa kanya?

Matagal na silang namumuhi. ‘Yun nga ‘yung trip ko, wala kasi siyang pakialam sa sasabihin ng iba. Kesehodang me masagasaan siya, basta bawal, basta mali, ang solusyon: kamay na bakal.

‘Yun ang kailangang-kailangan ng Pinas eh, disiplina.

Kaso ‘yun nga… T-shirt.

Pustahan, may pangalan niya ‘yan. At ang cute pa ng pagkaka-drowing sa MMDA mascot ha.

Sus. Ang layo pa ng 2010.

Sana sinamahan na rin niya ng wrist band, o di kaya eh sticker… o pamaypay. Ganun naman ang usong giveaways sa kampanya… este… ahm, information dissemination projects di ba?

In fairview, nakatipid din siya dahil pondo ng gobyerno ang gamit niya sa pagpapa-print ng mga MMDA shits… este shirts pala.

Hay, sayang.

Akala ko eh Bayani siya. Ordinaryong pulitiko rin lang pala.

Ilang eksena mula sa segment ko last week…

Meet Rodfil (left) and James (right) Obeso… aka “Roadfill” at “Moymoy Palaboy” of YouTube and Bubble Gang fame.

Off-sync ang pagkaka-upload nung isang viewer sa excerpts nung segment ko… pero heto ang sample ng kanilang famous video:

Two creative and very lucky siblings… masaya silang panoorin, makulit kausap at performance level kapag naka-on na ang camera… nagkaproblema lang kami sa schedule nila dahil ang dami nilang commitments.

I just hope they will stay humble dahil marami ring magagaling at mababait na komedyante sa industriya ngayon. Tulad niya:

Idol ko sa creativity ang taong ito… magaling talaga.

With the “famous” background sa music videos nina Moymoy — Benny “Mama Auntie” Obeso.

With “Heart,” ang J.Lo ng Pink Republic… opo, SIYA ‘yung bading.

Nalungkot lang ako dahil mas mukha (at hugis) dalaga pa siya sa akin…

Napaghahalatang wala ako sa mood magsulat ng entry nitong mga nakaraang araw… dinadaan ko sa litrato… una… dahil busy ako sa trabaho… pangalawa… mamaya na lang siguro.

Nga pala, naalala niyo ‘yung pussies ko:

(photo insert: Miggy)

Wala na sila.

Ipinatapon na ng kapatid kong jobless sa kasambahay namin.

Jumebs daw kasi sa loob ng bahay nung isang linggo.

Ambaho raw.

Eh kung tutuusin, hindi naman talaga ako mahilig sa mga hayop na marumi at maselan din ako sa amoy… kaya nga kinarir kong paliguan at gupitan ng kuko ang mga ito noong nakaraang break ko.

Nakakaasar lang na dahil sa isang “pagkakamali,” ipinatapon na sila.

For some reason… namimiss ko ‘yung pakiramdam ng may hinihimas.

Medyo mabaho lang minsan, pero masarap hawakan. Nakakarelax.

Tulog na tinitira pa…

Lesbo pussies caught in the act…

Foreplay…

Btw, kuha ito ng unemployed pa rin bakasyunista pero at brilliant kong kapatid.

Happy 100th post to me.

Madaling araw na pero parang lasang chlorine pa rin ang hininga ko.

Ewan ko kung nalalasahan nga ba talaga ang hininga, pero parang ganun ang timpla ng laway ko ngayon.

Nakailang lagok kasi ako ng ihi-laced-highly-chlorinated-pool-water kanina.

You know, from swimming lessons?

Resulta ‘yan ng bagong patakaran sa opisina.

Dapat, lahat ng nagfi-field coverage — producers, crew at researchers, marunong lumangoy.

Tama naman, kasi for survival ang skill na ‘yun. At least, hindi masyadong mag-aalala ang opisina kung sakaling me staff sila na napasama sa lumulubog na barko (knock on wood!).

Nung tinanong ako last, last month kung marunong akong lumangoy, buong pagmamalaki kong sinagot… hindi.

Partida na ‘yan ha, swimming ang PE ko nung college.

At take note, pumasa ako.

Naaalala ko pa… muntik na akong malunod sa last day ng klase namin.

Ipinagmalaki ko kasi ang aking threading skills… ‘yun nga lang, dahil threading without breathing lang ang natutunan ko sa instructor namin, hindi ko naanticipate na nakarating na ako sa malalim na parte ng olympic-size pool ng USTe.

Kinakailangan pang iabot ng instructor sa nagkakakawag kong katawan ‘yung dulo ng panglinis nung pool para masagip ako.

Nakakahiya.

Pero mainsulto kaya siya kapag nadiskubre niya ang near-death experience ko sa pool ng Punta Baluarte, Batangas noong 2003? O ang pagpapanic attack ko noong muntik nang mahubad ‘yung pipitsugin kong life vest… habang nagiisnorkel kami ng barkada noong Holy Week sa Bora?

Mainsulto kaya siya kapag nalaman niya na nag-aaral ako ulit kung paano lumangoy?

In fairview, mas naiintindihan ko ang paliwanag ng instructor namin ngayon tungkol sa freestyle.

Paano nga lang kung pagkatapos ng limang Sabado ng compulsory swimming lessons namin… hindi pa rin kami marunong lumangoy?

Puwede pa kayang umulit?

Masaya naman eh. Tsaka gusto ko ‘yung bagong bathing suit ko. Kulay red.

And if it’s any consolation, sabi ni Coach Cherva (nakalimutan ko ang pangalan niya… paiba-iba kasi sila)… beri gud daw ako.

Ewan ko lang kung saan.

“‘Yung mga ganyang klaseng lalaki, pinipilahan ‘yan…”

“O, eh di pipila ako!”

Pangalawang beses ko na siyang napapanood.

Haaayyyssss.

Pagbigyan niyo na ako.

Tapos na kasi ang break ko… at wala akong lablayp.

Nag-text minsan ang kaopisina ko.

Nagkaroon ng krisis sa pamilya nila. Kinakailangang maoperahan ang tatay niya at daan-daang libong piso ang kailangan nila.

Isa ako sa mga napili niyang pasahan ng SOS text… ewan kung dahil mukha akong mayaman sa taba ko, o baka magaling lang talaga akong mag-project na heredera ako… puwede rin namang ordinaryong group text lang ‘yun… anupaman ang dahilan, sa pakiwari ko’y umaasa siyang baka sakali eh isa ako sa mga makakatulong.

Kaso wala akong pera.

Meron akong pera pero sapat lang para sa mga bayarin at luho ko sa loob ng kalahating buwan.

Pero nung magkaroon ng pagkakataon, nagbigay na lang ako ng isang bagay na libre… pero tiyak akong kailangan nila… hindi lang moral support at prayers ha!

Ito:

Pangalawang beses na ‘to.

‘Yung una, 1999 pa… para sa kaibigan ko nung college na ooperahan sa scolio niya.

Hanlaki talaga nung karayom!

Naalala ko ‘yung unang blood-letting ko, pinagpraktisan ako nung tarantadong nurse/intern/whaever na nagturok sa akin… imagine, ganito katabang karayom ilang beses sinaksak sa kanan tapos kaliwang braso ko! Hindi raw niya mahanap ‘yung ugat, eh considering na college pa lang ako nun… at payat pa ako nun… kalokohan namang matabunan na ng taba ‘yung ugat ko nun!

Ang ending, tadtad ng pasa ‘yung mga braso ko.

Buti na lang at ngayon, magaling ‘yung nurse na nagturok sa akin.

Mataray siya pero magaling sa pag-injection.

Medyo natangahan lang ako sa kanya nung napagkamalan niya akong nagsha-shabu sa blood screening interview ko. Which I find funny dahil nga mataba ako.

Tapos naastigan na ako sa kanya nung pinatahimik niya ‘yung mga kasabayan naming mga lalaki dun sa bleeding room (*bleeding room ang tawag dun sa… well, bleeding room. ‘Stig di ba?).

Para silang mga baklang putak ng putak… kantyawan ng kantyawan eh ang tatanda na nila. Me mga hitsura sana ‘yung iba, pero ke-jojologs!

Feeling ko dinadaan nila sa ingay ‘yung takot nila.

Losers.

Anyway… one time, big time lang ang ginawang pagturok sa akin… at magiging honest ako… masakit talaga siya.

Pero sus!

Ewan ko kung bakit andaming naduduwag sa karayom. Lalo na ‘yung maliliit na pamblood test lang.

Ako kasi, para hindi ako matakot, nilalagyan ko ng “eksena” ‘yung gagawing pagturok sa akin… halimbawa:

“Sige! Iturok mong hitad ka (referring sa nurse)! Iturok mooooo! Kung inaakala mo eh masisindak ako sa karayom mo, well, nagkakamali ka! Bring it on biatch!”

Pagkatapos eh unti-unti nilang ibabaon ‘yung talim nung karayom sa balat ko.

Kung ‘yung iba eh ayaw tumingin kapag iinjectionan na sila, ako naman eh mas nanaisin ko pang makita ‘yung actual na pagtuhog sa akin… ‘yung moment na papasok ‘yung dulo ng karayom at mararamdaman mo ang unang kirot... mas nakaka-paranoid kasi ‘yung nag-aabang ka kung kelan babaon ‘yung karayom sa’yo.

At nababaklaan ako sa mga taong umiiyak sa injection… no offense, pero kung matanda ka na at nababahag pa rin ang buntot mo sa injection… well, two words: grow up.

Naaastigan din ako sa hitsura ng hinihigop kong dugo.

Ang sa akin lang, tutal naman eh volunteers kami nung isa ko pang kaopisina na kasabay kong nakapasa sa screening… sana dalawa o tatlong bag na ‘yung kinuha mula sa amin… hindi ko alam kung healthy ba ‘yung ganun o ano… pero kelangan pa raw ng ilang bags bago makumpleto ‘yung kelangan ng tatay nung ka-programa ko.

Baka kako puwede pang mag-second round, tutal marami-rami pa naman ‘tong natitira sa katawan ko eh.

Hindi ako adik. Hindi rin ako masokista. Hindi ko rin basta-basta pinamimigay ang dugo ko… naisip ko lang naman.

***

Kelan naman kaya magkakaroon ng time na taba naman ang puwedeng i-donate?

Pangarap nating lahat ‘yan eh.

Fat-letting para sa mga taong-poste na hindi tumataba kahit kumain sila ng ’sang drum na lechon kawali.

Kapag nagkaroon ng ganun, kahit gaano pa kasakit ‘yan, magbibigay ako… araw-arawin pa nila.

Bring it on, biatch!

Lima sa napakaraming highlights ng nakaraang linggo:

1. Segment ko (salamat sa nag-upload!). Unang gap pa lang ‘yan.

2. Mahal nila ako at mahal ko rin sila.

Hindi lang sila pamballroom… pang-hiphop pa!  — Ako at ang aking crew kasama ang Dancesport Team Cebu City.

3. Soju ng Korea — matagal ko nang nakikita sa mga Koreanovela at Korean movies ‘tong boteng ‘to… meron sa Cebu… at nang matikman namin siya… lasang herbal na gin bilog.

Go fig.

4. We heart Cebu.

5. East coast… west coast… ’stig pala ng history ng mga tunay na hiphop… ahm… masyado na ba akong matanda para mag-convert?

Kyusi reprezent!!!

***

Papa Jesus… salamat po at nairaos namin ng maluwalhati ang isang ngarag na linggo… may hustisya pa rin pala sa mundo… kelan na lang po darating ‘yung matagal ko nang hinihingi sa inyo?

***

Tinatamad akong magsulat.

Alam mo, kanina pa kita napapansin… tingin ka ng tingin sa akin.

Nadi-distract tuloy ako sa pagwa-wifi ko.

Naiinip ako sa kuwarto… ganun talaga ako kapag nasa out of town shoot.

Eh hindi pa ako mapalagay kasi nanganganib ‘yung istorya ko sa susunod na linggo.

Gusto ko sanang ayain ng inuman ‘yung crew ko.

Kaso ayoko naman ng may hangover habang nagta-trabaho.

Sa totoo lang… nako-conscious ako sa’yo.

Don’t get me wrong… I think you’re cute.

At kahit me kapayatan ka… mukha ka namang magaling.

Hay.

Gusto kitang yayain sa kuwarto ko.

Gusto kitang matikman.

Alam ko namang masarap ka.

Kaso… wala akong pera.

WALA AKONG PAMBAYAD SA’YO!

‘Wag kang mag-alala… mas trip ko ang babae.

In fact, mahilig ako sa babae.

Leche.

Tigilan mo na nga kakangiti sa akin!

Lalo lang akong natutukso…

Kahit alam ko namang katawan ko lang ang habol mo.

— Lenggai habang minemental telepathy ang isang masahista sa lobby ng isang hotel sa Cebu.