Lip-synched

Ilang eksena mula sa segment ko last week…

Limang bagay…

Lima sa napakaraming highlights ng nakaraang linggo:

Watta panatiko!

Pasado a las diyes ng gabi. Biyernes.

Naghahapunan kami ng boss ko dun sa labas ng kapihan sa may fourth floor. Editing namin at medyo bangag na ang hitsura ko… kagagaling ko lang sa isang katayan ng kabayo.

At oo, me kung anong pakiramdam ako na sa mga oras na ‘yun, amoy dugo ng kabayo na ako.

Bale kasalukuyan kong nilalantakan ‘yung hindi na masyadong crispy na Crispy Chicken ng Jabee, nang mapansin ko ‘yung bigotilyong mama na nakikipagkyawkyawan sa mga kopi boys dun sa me looban.

Uy! Si Manny Pacquiao!

Lenggai’s Block

Sa totoo lang, kung minsan, gusto kong burahin ‘tong blog ko.

Kampai!

Nababaduyan akong gumawa ng sanaysay tungkol sa mga natutunan ko sa aking istorya noong nakaraang linggo.

Dadaanin ko na lang sa litrato.

Sharing the Glory

Mga ka-blog… share ko lang sa inyo ang aming 15 seconds worth of fame…

Walang libog…

Isa sa mga pinakamatinding karma na puwedeng maranasan ng isang makati ang paa na prodyuser eh ang ma-assign sa lugar na ubod ng ganda pero wala siyang abilidad para namnamin ito…

Hiros

May kasalanan ako.

Sinabi ko na sa sarili kong hindi ko ito iba-blog pero di talaga ako matahimik eh. Post-mortem na kasi namin bukas at alam kong raratratin ako sa kagagahan ko. Siguro nagiging OA lang ako o malamang eh, nagui-guilty lang, pero kahit ilang beses kong kumbinsihin sarili ko na “Ok lang ‘yun,” hindi pa rin ako mapalagay at lalong hindi ako OK!

Sabihin na lang nating ito ang aking form of public apology.

Film Showing tayo…

Wala pa man pong isang buwan na nasa blogosphere ang Pinay Brodkaster…  Masaya ako kasi kahit papaano, marami na ang nag-react, naaliw, nainis, na-epalan, natawa, na-bad trip, natamaan, yada, yada… sa blog na ito.

Para sa mga curious kung ano nga ba ang mga tipo ng kuwentong pinagkakaabalahan ko linggo-linggo (well, every other week, kasi cool ang boss namin pagdating sa labor rights…  simula nang maging boss namin siya, may break na kami), ipapakita ko sa inyo ang ilan sa mga ginawa kong segment…

Salamat sa mga nangangarir naming viewers, may pagkakataon po tayong mapanood/ma-upload ito mula sa YouTube…

Show. Don’t tell.

Show. Don’t tell.

Ito ang lesson for the day ng aming Bossing sa Anniversary dinner ng aming programa (tatlong taon na kami!!!! Whoopee!!!).

Malamang pagtatawanan ako ng mga kaopisina ko oras na mabasa nila ‘tong entry na ito.

Langya. Kung bakit kasi kailangan pang isulat sa blog, eh given na ‘yung rule na yun sa basic classes ng journ (eh kaso CommArts ako? So bago sa akin ‘to. Narinig ko lang sa Bossing ko).

Sa halos kalahating dekada ko nang nagtatrabaho sa Media, hindi ko pa rin mamaster ang katangiang ito: