Palamas

Alam mo, kanina pa kita napapansin… tingin ka ng tingin sa akin.

Watta panatiko!

Pasado a las diyes ng gabi. Biyernes.

Naghahapunan kami ng boss ko dun sa labas ng kapihan sa may fourth floor. Editing namin at medyo bangag na ang hitsura ko… kagagaling ko lang sa isang katayan ng kabayo.

At oo, me kung anong pakiramdam ako na sa mga oras na ‘yun, amoy dugo ng kabayo na ako.

Bale kasalukuyan kong nilalantakan ‘yung hindi na masyadong crispy na Crispy Chicken ng Jabee, nang mapansin ko ‘yung bigotilyong mama na nakikipagkyawkyawan sa mga kopi boys dun sa me looban.

Uy! Si Manny Pacquiao!

Di ko gets

“Pilan la queca tamu ing maka intindi ing makakabastos nung magsalita kang Kapampangan queng arap da reng taong era aintindian?“

Dili mo masabot?

Frienemies

Una sa lahat, nagpapasalamat po ako sa biyaya ng kadaldalan na ipinagkaloob mo sa akin… dahil dito, marami na po akong naging kaibigan… may puhunan pa ako para kumita nang may limang numero kada kinsenas.

Maraming salamat po at dahil sa kati ng paa ko, nagkaka-resistensya akong tumagal sa mga biyaheng iniaatas mo kada linggo sa akin.

Maraming salamat din po dahil hinaplos ninyo ang puso ng boss ko para payagan niya akong mag-leave sa susunod na linggo.

Marahil alam mo na po kung bakit kahit pinahintulutan mo na akong umuwi nang bago maghating-gabi mula sa editing… nagawa ko pang dumaan sa bar, uminom ng pitong bote ng SMB at makinig sa bandang me bokalistang lalaki na pagka-astig-astig ang boses sa tuwing kumakanta ng hits ng U2 at Tears for Fears.

Salamat po dahil kahit papaano… napangiti mo ako.

Post No Spam

Alam niyo ‘yung feeling sa tuwing nagbubukas ka ng pasalubong?

‘Yung para kang pinapatay sa excitement habang bitin na bitin ka nang makita kung ano ‘yung nasa loob?

Ganyan ang pakiramdam ko sa tuwing ini-email ako ni donotreply@wordpress.com.

Naka-moderate kasi ‘yung mga comment sa blog ko.

Forgettables

Madalas kong makalimutan…

Cool off

Kailangan mong maintindihan na hindi sa lahat ng pagkakataon, kaya kong magpa-cute para sa’yo.

May mga araw na bruha ako, bakla, palengkera, diyosa, kontrabida, mahadera, anghel, pokpok, drama queen, isip-bata… o kung ano pa, depende na lang kung saang kanto ng kama ako nagising.

Kaya ko ring maging stonefish at tumulala nang ilang oras habang nakikinig sa aking iPod.

Pero hindi ako robot, hindi ko kayang maging matalino at hyper 24/7 para sa iyo.

Tao ako. Live with it.

Hapo

Diyos ko. Napapagod ako.

At nang mabasa ko ulit ito, bigla na lang akong nalungkot.

OT

Laging sinasabi sa akin ng Papa ko: “Ano man ang mangyari, huwag na huwag mong ikokompromiso ang trabaho mo.”

Kaya nga tinawag ‘yang trabaho… kailangan siyang gawin, ayusin at tapusin… kahit pa matapat ito sa Mother’s Day.

?

Me tanong ako: