Lenggai + Eheads Reunion Overdrive

Isa sa mga pinakamasayang imahe na nakita ko sa araw na ito:

Matagal nang lumubog ang araw sa mundo ng isa sa mga pinakamakasaysayang bandang Pinoy noong dekada 90.

Muli itong sisikat… pero para sa isang gabi lang.

Ahh. Para akong bumalik sa pagka-high school…

December 1996: 4th year high school ako. Unang beses akong pinayagan ng mga magulang ko na manood ng concert. Siyempre, sa school grounds lang naman ang venue, so relatively safe ako.

Pumunta ako para makiuso… experience lang ba? Pa-graduate na kasi ako… kaso hindi naman ako fan ng Eheads noon eh. May mga kanta silang trip ko, pero hanggang dun lang ‘yun. Medyo nasisintunaduhan kasi ako sa boses ni Ely.

Pero matapos ang halos dalawang oras na nagsisisigaw ako sa tuwa… tuluyan na akong na-convert.

Pagkatapos ng concert, nakipagsiksikan pa ako para lang makunan ang litratong ito.

Makalipas ang ilang araw, may studio pic shoot ang buong angkan namin… at inatake ako ng acute gastroenteritis.

Parusa!

Pati yata balun-balunan ko, kung kaya kong isuka, isusuka ko.

‘Tuloy, hindi ako nakasama sa picture-taking nila…

Pero pag-uwi ng pamilya ko, may iniabot na bond paper si Papa sa akin. Akala ko basura.

Binasa ko ‘yung nakasulat, ang naintindihan ko lang, “Salamas,” “Aileen Rae” at…

May nakalagay na Marcus… Raimund… Buddy… at… Ely!

(*Photoshopped version ng autograph nila sa akin)

Napasabay pala sa photo shoot ng angkan namin ang shoot ng Eheads para sa librong “Fruitcake.”

Para akong nasa alapaap!

Mula noon, ipinangako ko sa sarili ko, balang araw, magkikita kami sa personal.

At nangyari nga… matapos ang ilang buwan…

1997: First year college na ako. May autograph signing sa SM North. Kinarir ko talaga na makarating dun.

De-film pa ang camera ko… at sa pagkakangiti ni Ely, halatang shino-showbiz lang niya ako.

Pero siyempre nung mga panahong ‘yun, wala akong pakialam kung ano man ang reaksyon ng mukha niya… nakabusangot man ‘yan, kikiligin pa rin ako.

Kung nagtataka kayo bakit ganyan ang ngiti ko… pinipigil ko kasi ang sarili ko… parang gusto ko kasing maiyak sa tuwa.

Eh katabi ko si Ely eh!

Kaso turn off naman kung umiyak na lang ako bigla sa harap ni Ely di ba?

Tatlong bagay ang nadiskubre ko sa sarili ko habang inii-scan ‘to:

1. Ang asim kong ngumiti sa camera (noon).

2. Ang tanga ko, bakit hindi ko kinunan ng litrato ‘yung kaliwang braso ko. Naubusan na kasi ako ng papel kaya pinirmahan ni Raimund ‘yung braso ko… gamit siyempre ang pentel pen.

Mga apat na araw ko ring hindi pinaliguan ‘yung braso ko. Braso ko lang ha. Tipong binabalot ko pa ng tuwalya. Kung hindi pa siya nangati, malamang eh paaabutin ko pa ‘yun ng isang taon.

In fairview, siya ang pinaka-friendly sa kanilang apat noong panahong ‘yun.

Hindi na rin ako nagtaka kung bakit siya ang pinakasikat na Eraserhead ngayon.

3. Ang baduy kong manamit noon.

Sumulat ako sa fan mail ng Eheads… ito ang ipinadala nila sa akin.

… at ang likod.

2006: Nagkaroon ako ng segment tungkol sa surfing. Case study ko si Marcus.

Pagkatapos ng trabaho, niyaya pa niya kami ng crew ko sa bahay nila. Konting jamming lang naman… at ipinagluto niya kami ng pasta.

Ikinuwento ko kung gaano ako kapatay na patay sa dati niyang banda.

Tinanong ko rin kung ano ang tunay na dahilan bakit nabasag ang kanilang samahan.

Pero ayaw na niyang pag-usapan kung ano ang nangyari sa grupo nila. Sawa na raw siyang ma-identify bilang ANG gitarista ng Eraserheads.

Hindi ko na siya kinulit.

Malamang eh naaliw siya sa akin, kasi maya-maya, me kinuha siya…

isang personalized mug… at kopya ng Pillbox - fan magazine noon ng Eheads.

Naalala ko pa noong sobrang panatiko pa nila ako, nagtatawag pa ako sa mga bookstore para lang maghanap ng kopya nito. Ambilis kasing na-sold out.

Iniyakan ko pa nung wala akong nakitang kopya.

Akalain mo… pagkatapos ng halos sampung taon… mismong miyembro pa ng Eheads ang magbibigay ng huling kopya raw niya sa akin.

…at nakasama ko siya sa inuman…

…buhay nga naman.

***

Lipas na ‘yung panahon na makikipagbalyahan ako para makapuwesto sa harap ng jampacked concert ng Eheads (sa Baguio ‘yun, 1998. Nagulat na lang ang mga pinsan ko nang makita nila akong nasa harap at nakikipagkapit-kamay sa ibang fans)…

Kung gugustuhin ko, may paraan na rin para makilala ko sila.

Nawala na rin ‘yung mga koleksyon ko ng cassette tapes ng Eheads.

At mas astig na para sa akin si Raimund.

Pero para sa mga lumaki sa ala-ala ng Pinoy Fab Four… iba ‘yung pakiramdam nung makumpirma naming totoo pala na magkakasama-sama ulit sila.

Habang ineedit ko ulit ang entry ko, napakinig na naman ako sa mga kanta nila.

Call me sentimental, pero para akong bumabalik sa panahon kung kailan simple lang ang lahat…

Sa August 30, ipinapanalangin ko na sana wala akong trabaho…

At sana… sabay-sabay tayong makapagbalik-tanaw.

Tags: Eraserheads, reunion